سبز به رنگ خدا

niloofarane2007 — Thu, 03 Sep 2009 08:05:18 GMT

الهی!

با بارانی ترین نگاهم به درگاه ملکوتی تو پناه می جویم و نامهای

مقدس تو را با ذره ذره وجودم تکرار می کنم.

یا نور، یا نور النور، یا منور النور، یا نور کل نور ...

وعاشقانه تو را می خوانم و امید دارم که مرا بی اجابت نخواهی

گذاشت .

niloofarane2007 — Thu, 03 Sep 2009 07:51:18 GMT

niloofarane2007 — Wed, 13 May 2009 08:05:18 GMT

ما همسایه خدا بودیم

niloofarane2007 — Wed, 13 May 2009 06:40:18 GMT

شاید مرا دیگر نشناسی ، شاید مرا به یاد نیاوری ، اما من تورا خوب می شناسم . ما همسایه ی

شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا .

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی و من همه ی آسمان را

دنبالت می گشتم ، تو می خندیدی و من پشت خند ه ها پیدایت میکردم .

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود نور

ازلای انگشت های نازکت می چکید . راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان

می ماند .

یادت می آید ؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان ، تو گلی بهشتی به سمتش

پرت می کردی و او کفرش در می آمد . اما زورش به ما نمی رسید . فقط میگفت : همین که

پایتان به زمین برسد ، میدانم چطور از را ه به درتان کنم .

تو ، شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی . آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح

از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی .

اما همیشه خواب زمین را می دیدی . آرزوئی رویا های تو را قلقلک می داد. دلت

می خواست به دنیا بیائی و همیشه این را به خدا می گفتی و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا

به دنیایت آورد من هم همین کار را کردم ، بچه های دیگر هم ، ما به دنیا آمدیم و همه چیز

تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تورا ، ما دیگر نه همسایه هم بودیم و نه همسایه خدا ،

ما گم شدیم و خدا را گم کردیم ..................

دوست من ، همبازی بهشتی ام نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده ، هنوز آخرین جمله

خدا توی گوشم زنگ می زند : از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ، اگر گم شدی

از این راه بیا . بلند شو ، از دلت شروع کن .

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم .

عاشق تنها

niloofarane2007 — Sun, 15 Feb 2009 07:52:18 GMT

عاشق تنها

niloofarane2007 — Sun, 15 Feb 2009 07:37:18 GMT

هر کسی گمشده ای دارد ، و خدا گمشده ای داشت . هر کس دو تاست ، و خدا یکی بود.

و یکی چگونه می توانست باشد ؟ هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست

و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت . عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که

آن را ببیند . خوبی ها همواره نگران ، که آن را بفهمند . و زیبایی همواره تشنه ی دلی است

که به او عشق ورزد. و قدرت نیازمند ، کسی است که در برابرش رام گردد . و غرور در

جستجوی غروری است که آن را بشکند . و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر اقتدار و

مغرور،اما کسی نداشت . و خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند . زمین را گسترد

و آسمان ها را برکشید . کوه ها برخاستند و رودها سرازیر شدند و دریا ها آغوش گشودند

وطوفان ها برخاست و صاعقه ها در گرفت .

و باران ها و باران ها و باران ها .

" در آغاز هیچ نبود ، کلمه بود و آن کلمه خدا بود ." و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟ و خدا بود و با او عدم بود و عدم گوش نداشت .

حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای نگفتن ، حرف هایی که هرگز سربه ابتذال گفتن فرود نمی آورند .

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد .

حرف های بی قرار و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی تاب آتشند .

کلماتش هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند . اینان در جستجوی مخاطب خویشند .

اگر یافتند آرام می گیرند و اگر نیافتند ، روح را از درون به آتش می کشند .

و خدا برای نگفتن ، حرف های بسیار داشت . درونش از آنها سر شار بود .

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟ و خدا بود و عدم .

جز خدا هیچ نبود . در نبودن ، نتوانستن بود .

با نبودن نتوان بودن . و خدا تنها بود .

هر کس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت .

زندگی و زنده بودن انسان ..............

niloofarane2007 — Thu, 22 Jan 2009 05:08:18 GMT

زندگی و زنده بودن انسان زمانی به تعالی می رسد که عشق در

وجودش شعله ور گردد و به چشمه جوشان ((مهر )) تبدیل گردد :

زندگی مانند یک تابلوی سپید است ، طرح خداوند را در آن بکشید و عاشقانه خطوط آن را

ترسیم نمائید . آگاه شدن من و تو از این حقیقت هستی پایه و اساس زندگی آگاهانه و عاشقانه

است . عصاره زندگی تو ((عشق )) خواهد بود ، شیرین و گوارا ،هر روز جرعه ای از آن

را بنوش . انسان برای اینکه به دیگران عشق بورزد باید بیاموزد که چگونه خودش را قبول

کند و به موجودیت خویش عشق بورزد . رابطه ها ساده است ، شخصی که هنوز نمی داند

چگونه با خودش باید کناربیاید هرگز رفتار شایسته ای با جهان خارج نخواهد داشت ا و به

انسان هائی که در کنارش هستند نمی تواند مهر بورزد . اولین گام برای رهایی از این امر

رجعت به واقعیت درونی ما خواهد بود . درک حقیقی از خود انسان و از درون او آغاز

می گردد تا به جوشش انرژی و منبع محبت دسترسی پیدا نماید و آن وقت می تواند تحولی

شگرف در دادو ستد های اجتماعی اش ایجاد نماید . او متاع محبت را عرضه خواهد نمود

و عشق که عصاره واقعی زندگی است . وقتی به درون خودمان رجعت کنیم به گوهر

هستی دست یافته ایم و این اوج بیداری انسان و آگاهی محض او از فلسفه ((بودن )) خواهد

بود و این یعنی دست یازیدن به کل انرژی ذخیره شده در هستی و حالا ((قلب )) یک حس

لطیف عاطفی انسان به حرکت در می آید و نه با ذهن که یک مکانیسم منفعت طلب است ، هر

آنچه که انسان امروزی را از آرامش دور کرده است همین گرایش ذهن اوست که با ذهنیات

پیش می رود و سنگینی کار او را ((قلب )) بی گناهش تحمل می نماید.

انسان قلب گرا با نگاه عاشقانه در جست و جوی تقسیم انرژی است و از طریق مطلوب به

سکوت محض می رسد و این تجلی یک انسان پر احساس است که با خلاقیت های خود

شکوه و عظمت وجود خویش را هر لحظه به جشن و سرور مبدل می سازد.

زندگی و زنده بودن انسان زمانی به تعالی می رسد که عشق در وجودش شعله ور گردد و به

چشمه جوشان مهر تبدیل شود . راهی را که برگزیده است هوشیاری و آگاهی کامل در پی

دارد و شکوفائی حقیقی او را به وجد و سرور می رساند .

رضایت و خشنودی محض همواره در چهره گشاده انسان های عاشق مشهود است . شادی و

سرور ، آزادی محض ذهن را در پی دارد . وقتی طعم سرور را چشیده باشی آن وقت طعم

شیرین آزادشدن ذهن را خواهیم چشید.

بزرگترین تاسف در باره انسان امروزی گیرافتادن دست و پای او درقید وبندهای ذهن است

که اجازه نمی دهد که او ماورا را ببیند ، رشد و تعالی انسانی در آزادی محض از ذهنیات

است . وجد و سرور مطلق که آرامش قلبی انسان تجلی آن است بازتاب سفر به ماورای انسان

امروزی است . خشنودی حقیقی در گرو همین تحول اساسی در ((بودن )) خواهد بود .

چگونه بودن و چگونه زیستن ......... ترجمان تنش های روانی ما یعنی ناخشنودی ما

جست و جوی (( ماهیت حقیقی )) و روشن شدن آتش عشق در دل ما ، والاترین تجربه

انسان خواهد بود . عشق پدیده ای چند بعدی است که می تواند انسان را در پهنه گسترده

آسمان به پرواز در بیاورد. منشاء عشق ماواری انسان است ووقتی به درون خویش متمرکز

شدیم در وجودمان جاری می شود .

آری قدرت ما از خداست و زندگی از آن اوست و اوست که خون در رگ های ما جاری

ساخته و قلب ما را به تپش واداشته است .

عاشق خدا که باشی عاشق حقیقت جاری در جهان هستی او خواهی شد.

niloofarane2007 — Wed, 21 Jan 2009 05:34:18 GMT

وقتی دلت با یاد خدا مصفا شد...........

niloofarane2007 — Wed, 05 Nov 2008 06:26:18 GMT

وقتی دلت با یاد خدا مصفا شد ،

آنگاه حقیقت هستی را در خواهی یافت و آرامشی شگرف وجودت را

فرا می گیرد .......

قلب انسان به مانند یک صفحه سفید در مقابل ما قرار دارد می توانیم محتوای آن را مانند

یک تابلوی نقاشی بسیار زیبا ترسیم کنیم . می توانیم آن را چند بعدی تجسم کنیم .... زندگی

آنچنان می شود که شما درافکارتان ساخته ای ... زندگی زیبا خواهد شد اگراندیشه های

زیبا درذهن تو خلق گردد ... مثبت اندیشی ، قصه عاشقانه ی هستی ، تنفس فرح بخش ،

حس مهربانه ، فضا را آنچنان رویائی می کند که شیرینی لحظه لحظه زندگی را حس

می کنی .... با یک تنفس ، اکسیژن مفرح و سبک را به درون ریه ها می کشی و به آرامی

آن را بیرون می دهی ، آرامش پیدا میکنی ... تمام وجودت سرشار از انرژی می گردد ...

باورکنید که هیچ لذتی به اندازه زیبا اندیشیدن نیست و این فقط از یک انسان که ایمان

راسخ به وحدت هستی دارد ، امکان پذیرخواهد بود . انسان اهل معرفت ، اندیشه های

زیبایش را به هستی هدیه می کند... درهر لحظه اززندگی ، اگر این چنین باشیم تمام وجود

ما اعم از روح وجسم هماهنگ کار می کند ... قلبتان عاشقانه خواهد تپید ، نگاهتان صادقانه

به جستجو می پردازد و حقیقتی را که در ذات هستی نهفته است ، درک خواهید نمود و

به یک آرامش خدا گونه دست خواهید یافت !

چقدرزیباست که این چنین تحولی در هر انسانی در هر برهه از زندگی اش رخ بدهد !

با صداقت ، اسیر نیرنگ زمانه نخواهیم شد . نیایش با خدا خانه ای امن و راحت برای انسان

می سازد . وقتی دلت را به چنین مکان مصفائی مبدل ساختی ، آن وقت ((خدا)) در دلت ماٌوا

خواهد گرفت و تمام وجودت را ((عشق )) فرا می گیرد ... شما جزئی از هستی الهی می شوید

و هرگز از خدا بریده نخواهید شد !

اضطراب ما ناشی از بریدن از خداست ... مانمی توانیم از او جدا باشیم و یک حقیقت ژرف در

این ایده نهفته است که اگر دریابیم موفق شده ایم . عصاره تمام زندگی در همین است هر چه

صادقانه با این حقیقت مواجه شویم از ورای تاریکی ها ی دل به روشنایی ها سفر می کنیم و

حضورپررنگ تر و با شکوه تری در معنویت هستی خواهیم یافت . هنگامی که انسان به قصد

ازبین بردن فاصله ها با خدا عزم جزم می کند به آهنگ درونی خویش توجه و تمرکز نموده

است و خلاف آن عمل کند، بی تاب می گردد. اما هم سو و هم جهت که می شود ، نیرویی

ازوجودش جاری می شود که زندگی را زیباتر و زیباتر می نماید و از حضور عاشقانه اش

لذت می برد و این چنین انسانی پیروز است ........

کلیپهای عرفانی

niloofarane2007 — Mon, 02 Jun 2008 09:38:18 GMT

بر روي عناوين زير كليك و سپس دانلود نماييد:

خدایا تو را شکر می کنم