عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی

  اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال ، عشق بیشتر از غریزه

  آب می خورد و هر چه از غریزه سرزند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع

  می کند و تا هر جا که یک روح ارتقاع دارد ، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

  عشق در غالب دلها در شکلها و رنگهای تقریبا مشابهی متجلی می شود و دارای صفات و

  حالات و مظا هر مشترکی است اما دوست داشتن در هر روحی جلوه ای خاص خویش دارد

  واز روح رنگ می گیرد وچون روح ها، برخلاف غریزه ها، هر کدام رنگی و ارتفاعی و

  بعدی و طعم و عطری ویژه خویش دارد، می توان گفت که به شماره هر روحی، دوست

  داشتنی هست .  عشق جوششی یک جانبه است. به معشوق نمی اندیشد که کیست؟

  یک « خود جوشی ذاتی » است و از این رو همیشه اشتباه می کند و در انتخاب به سختی

  می لغزد و یا همواره یکجانبه می ماند وگاه، میان دو بیگانه ناهمانند، عشقی جرقه

  می زند و چون در تاریکی است و یکدیگر را نمی بینند پس از انفجار این صاعقه است

  که در پرتو روشنایی آن، چهره یکدیگر را می توانند دید و در اینجا است که گاه، پس از

  جرقه زدن عشق، عاشق و معشوق که در چهره هم می نگرند، احساس می کنند که هم را

  نمی شناسند و بیگانگی و ناآشنایی پس از عشق ، که درد کوچکی نیست ، فراوان است .