دنیا دیوارهای بلندی دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند ، نمی شود

از دیوارها بالا رفت . نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید ، اما همیشه نسیمی از

آن طرف دیوار کنجکاوی آدم رو تحریک میکنه : کاش این دیوارها پنجره داشت و

کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد . شاید هم پنجره ای هست و من  نمی بینم

.شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد .

با این دیوارها چه می شود کرد ؟ می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و

می شود اصلاٌ فراموش  کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای را برداشت و

کند وکند . شاید دریچه ای ، شاید شکافی ، شاید روزنی .

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم . حتی به قدر یک سر

سوزن ، برای رد شدن نور ، برای عبور عطر و نسیم ، برای .......

گاهی ساعت ها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم

اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنائی را آز آن طرف بشنوم . اما

هیچ وقت ، همه چیز ساکت نیست و همیشه خبری هست که صدای روشنائی را خط

خطی کند .

دیوارهای دنیا بلند است ، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار . مثل بچه ی

بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد . به امید

آن که شاید در آن خانه باز شود . گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار .

من بارها و بارها جلو پریدن  و آزاد گشتنش رو گرفته بودم بارها دیده بودم برای پرواز 

به درودیوار قفس شیشه ای تن من زده بود ، اینقدرکه از تاب و توان می افتاد و با

حسرت ، فقط زیبائی و روشنائی حیاط همسایه رو تماشا می کرد و در تب و تاب

می سوخت . دیر زمانیست که دیگر این دل ، دل نیست دیگر جلو او را نمی توانم گرفت

عاشق شده است ، عاشق همسایه . 

دیگرتاب و توانم نیست ، در هجرم وسرگردان ، باتمنای دلم راهی شدم ،حالا دیگرهر

شب وهر روزدرتمنای وصال همسایه  بی قرارم ، با دلم همدست شده ام

  همه روزدلم را پرتاپ میکنم آن طرف دیوار، حیاط همسایه ، ودر می زنم

 در می زنم ، در می زنم و می گویم (( دلم افتاده توی حیاط شما ، می شود دلم را پس

بدهید ......))

کسی جوابم را نمی دهد ، کسی در را برایم باز نمی کند . اما همیشه ، دستی ، دلم را

می اندازد این طرف دیوار . همین . ومن این بازی را دوست دارم همین که دلم پرت

می شود این طرف دیوار ، همین که .....

من این بازی را ادامه می دهم و آنقدر دلم را پرت می کنم ، آنقدر دلم را پرت می کنم

تا خسته شوند ، تا دیگر دلم را پس ندهند . تا آن در را باز کنند و بگویند : بیا خودت

دلت را بردار و برو .  آن وقت که برای برداشتن دلم وارد حیاط همسایه شدم دیگر بر

نمی گردم ، بر نمی گردم  آنجا حیاط عشق و روشنائی ونور است حیاط همسایه من

خانه خداست . 

 من این بازی را ادامه میدهم تا  .......

                                        ((از عرفان نظر آهاری البته با کمی تغییر و پوزش از نویسنده محترم ))