الهی!

  با بارانی ترین نگاهم به درگاه ملکوتی تو پناه می جویم و نامهای

  مقدس تو را با ذره ذره وجودم تکرار می کنم.

       یا نور، یا نور النور، یا منور النور، یا نور کل نور ...

  وعاشقانه تو را می خوانم و امید دارم که مرا بی اجابت نخواهی

  گذاشت  .

شاید مرا دیگر نشناسی ، شاید مرا به یاد نیاوری ، اما من تورا خوب می شناسم . ما  همسایه ی

شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا .

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی و من همه ی آسمان را

دنبالت می گشتم ، تو می خندیدی و من پشت خند ه ها پیدایت میکردم .

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود نور

ازلای انگشت های نازکت می چکید . راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان

می ماند .

یادت می آید ؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان ، تو گلی بهشتی به سمتش

پرت می کردی و او کفرش در می آمد . اما زورش به ما نمی رسید . فقط میگفت : همین که

پایتان به زمین برسد ، میدانم چطور از را ه به درتان کنم .

تو ، شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی . آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح

از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی .

اما همیشه خواب زمین را می دیدی . آرزوئی رویا های تو را قلقلک می داد. دلت

می خواست به دنیا بیائی و همیشه این را به خدا می گفتی و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا

به دنیایت آورد من هم همین کار را کردم ، بچه های دیگر هم ، ما به دنیا آمدیم و همه چیز

 تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تورا ، ما دیگر نه  همسایه هم بودیم و نه همسایه خدا ،

ما گم شدیم و خدا را گم کردیم ..................

دوست من ، همبازی بهشتی ام نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده ، هنوز آخرین جمله

 خدا توی گوشم زنگ می زند : از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ، اگر گم شدی

از این راه بیا . بلند شو ، از دلت شروع کن .

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم .

 هر کسی گمشده ای دارد ، و خدا گمشده ای داشت . هر کس دو تاست ، و خدا یکی بود.

و یکی چگونه می توانست باشد ؟ هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست

و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت . عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که

آن را ببیند . خوبی ها همواره نگران ، که آن را بفهمند . و زیبایی همواره تشنه ی دلی است

که به او عشق ورزد. و قدرت نیازمند ، کسی است که در برابرش رام گردد . و غرور در

جستجوی غروری است که آن را بشکند . و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر اقتدار و

مغرور،اما کسی نداشت . و خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند . زمین را گسترد

و آسمان ها را برکشید . کوه ها برخاستند و رودها سرازیر شدند و دریا ها آغوش گشودند 

 وطوفان ها برخاست و صاعقه ها در گرفت .

                      و باران ها و باران ها و باران ها .

" در آغاز هیچ نبود ، کلمه بود و آن کلمه خدا بود ."  و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟  و خدا بود و با او عدم بود و عدم گوش نداشت .

حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای نگفتن ، حرف هایی که هرگز سربه ابتذال گفتن فرود نمی آورند .

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد .

حرف های بی قرار و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی تاب آتشند .

کلماتش هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند .  اینان در جستجوی مخاطب خویشند .

اگر یافتند آرام می گیرند و اگر نیافتند ، روح را از درون به آتش می کشند .

و خدا برای نگفتن ، حرف های بسیار داشت .   درونش از آنها سر شار بود .

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟  و خدا بود و عدم .

جز خدا هیچ نبود . در نبودن ، نتوانستن بود .

با نبودن نتوان بودن  .   و خدا تنها بود .

هر کس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت .

  زندگی و زنده بودن انسان زمانی به تعالی می رسد که عشق در

وجودش شعله ور گردد و به چشمه جوشان ((مهر )) تبدیل گردد :

 زندگی مانند یک تابلوی سپید است ، طرح خداوند را در آن بکشید و عاشقانه خطوط آن را

ترسیم نمائید . آگاه شدن من و تو از این حقیقت هستی پایه و اساس زندگی آگاهانه و عاشقانه 

است . عصاره زندگی تو ((عشق )) خواهد بود ، شیرین و گوارا ،هر روز جرعه ای از آن

را بنوش . انسان برای اینکه  به دیگران عشق بورزد باید بیاموزد که چگونه خودش را قبول

کند و به موجودیت خویش عشق بورزد . رابطه ها ساده است ، شخصی که هنوز نمی داند

چگونه با خودش باید کناربیاید هرگز رفتار شایسته ای با جهان خارج نخواهد داشت ا و به

انسان هائی که در کنارش هستند نمی تواند مهر بورزد . اولین گام برای رهایی از این امر 

رجعت به واقعیت درونی ما خواهد بود . درک حقیقی از خود انسان و از درون او آغاز

می گردد تا به جوشش انرژی و منبع محبت دسترسی پیدا نماید و آن وقت می تواند تحولی

شگرف در دادو ستد های اجتماعی اش ایجاد نماید . او متاع محبت را عرضه خواهد نمود

 و عشق که عصاره واقعی زندگی است .  وقتی به درون خودمان رجعت کنیم به گوهر

هستی دست یافته ایم و این اوج بیداری انسان و آگاهی محض او از فلسفه ((بودن )) خواهد

بود و این یعنی دست یازیدن به کل انرژی ذخیره شده در هستی و حالا ((قلب ))  یک حس

لطیف عاطفی انسان به حرکت در می آید و نه با ذهن که یک مکانیسم منفعت طلب است ، هر

آنچه که انسان امروزی را از آرامش دور کرده است همین گرایش ذهن اوست که با ذهنیات

پیش می رود و سنگینی کار او را ((قلب )) بی گناهش تحمل می نماید.

 انسان قلب گرا با نگاه عاشقانه در جست و جوی تقسیم انرژی است و از طریق مطلوب به

 سکوت محض می رسد و این تجلی یک انسان پر احساس است که با خلاقیت های خود

شکوه و عظمت وجود خویش را هر لحظه به جشن و سرور مبدل می سازد.

 زندگی و زنده بودن انسان زمانی به تعالی می رسد که عشق در وجودش شعله ور گردد و به

 چشمه جوشان مهر تبدیل شود .  راهی را که برگزیده است هوشیاری و آگاهی کامل در پی

 دارد و شکوفائی حقیقی  او را به وجد و سرور می رساند .

 رضایت و خشنودی محض همواره در چهره گشاده انسان های عاشق مشهود است . شادی و

 سرور ، آزادی محض ذهن را در پی دارد . وقتی طعم سرور را چشیده باشی آن وقت طعم

 شیرین آزادشدن ذهن را خواهیم چشید.

 بزرگترین تاسف در باره انسان امروزی گیرافتادن دست و پای او درقید وبندهای ذهن است 

 که اجازه نمی دهد که او ماورا  را ببیند ، رشد و تعالی انسانی در آزادی محض از ذهنیات

 است . وجد و سرور مطلق که آرامش قلبی انسان تجلی آن است بازتاب سفر به ماورای انسان

 امروزی است . خشنودی حقیقی در گرو همین تحول اساسی در ((بودن )) خواهد بود .

 چگونه بودن و چگونه زیستن .........  ترجمان تنش های روانی ما یعنی ناخشنودی ما

 جست و جوی  (( ماهیت حقیقی )) و روشن شدن آتش عشق در دل ما  ، والاترین تجربه

 انسان خواهد بود  . عشق پدیده ای چند بعدی است که می تواند انسان را در پهنه گسترده

 آسمان به پرواز در بیاورد. منشاء عشق ماواری انسان است ووقتی به درون خویش متمرکز

 شدیم در وجودمان جاری می شود .

 آری قدرت ما از خداست و زندگی از آن اوست و اوست که خون در رگ های ما جاری 

 ساخته و قلب ما را به تپش واداشته است .

 عاشق خدا که باشی عاشق حقیقت جاری در جهان هستی او خواهی شد.     

   وقتی دلت با یاد خدا مصفا شد ،

آنگاه حقیقت هستی را در خواهی یافت و آرامشی شگرف وجودت را

فرا می گیرد .......               

  قلب انسان به مانند یک صفحه سفید در مقابل ما قرار دارد  می توانیم  محتوای آن را مانند

یک تابلوی نقاشی بسیار زیبا ترسیم کنیم . می توانیم آن را چند بعدی تجسم کنیم .... زندگی

آنچنان می شود که شما درافکارتان ساخته ای ... زندگی زیبا خواهد شد اگراندیشه های

زیبا درذهن تو خلق گردد ... مثبت اندیشی ، قصه عاشقانه ی هستی ، تنفس فرح بخش ،

 حس مهربانه ، فضا را آنچنان رویائی می کند که شیرینی لحظه لحظه زندگی را حس

می کنی .... با یک تنفس ، اکسیژن مفرح و سبک را به درون ریه ها می کشی و به آرامی

آن را بیرون می دهی ، آرامش پیدا میکنی ... تمام وجودت سرشار از انرژی می گردد ...

باورکنید که هیچ لذتی به اندازه زیبا اندیشیدن نیست و این فقط از یک انسان که ایمان

راسخ به وحدت هستی دارد ، امکان پذیرخواهد بود . انسان اهل معرفت ، اندیشه های

زیبایش را به هستی هدیه می کند... درهر لحظه اززندگی ، اگر این چنین باشیم تمام وجود

ما اعم از روح وجسم هماهنگ کار می کند ... قلبتان عاشقانه خواهد تپید ، نگاهتان صادقانه

به جستجو می پردازد و حقیقتی را که در ذات هستی نهفته است ، درک خواهید نمود و

به یک آرامش خدا گونه دست خواهید یافت !

 چقدرزیباست که این چنین تحولی در هر انسانی در هر برهه از زندگی اش رخ بدهد !

  با صداقت ، اسیر نیرنگ زمانه نخواهیم شد .  نیایش با خدا خانه ای امن و راحت برای انسان

می سازد . وقتی دلت را به چنین مکان مصفائی مبدل ساختی ، آن وقت ((خدا)) در دلت ماٌوا

خواهد گرفت و تمام وجودت را ((عشق )) فرا می گیرد ... شما جزئی از هستی الهی می شوید

و هرگز از خدا بریده نخواهید شد !

اضطراب ما ناشی از بریدن از خداست ... مانمی توانیم از او جدا باشیم و یک حقیقت ژرف در

این ایده نهفته است که اگر دریابیم موفق  شده ایم . عصاره تمام زندگی در همین است هر چه

صادقانه با این حقیقت مواجه شویم از ورای تاریکی ها ی دل  به روشنایی ها سفر می کنیم و

حضورپررنگ تر و با شکوه تری در معنویت هستی خواهیم یافت . هنگامی که انسان به قصد

ازبین بردن فاصله ها با خدا عزم جزم می کند به آهنگ درونی خویش توجه و تمرکز نموده

است  و خلاف آن عمل کند،  بی تاب می گردد. اما هم سو و هم جهت که می شود ، نیرویی

ازوجودش جاری می شود که زندگی را زیباتر و زیباتر می نماید و از حضور عاشقانه اش

 لذت می برد و این چنین انسانی پیروز است ........               

بر روي عناوين زير كليك و سپس دانلود نماييد:

                                  خدایا تو را شکر می کنم

                                           الماسهای اشو

                                            my dear son 

                                      خوشبختی چیست

                   13 خط برای زندگی

                                              کلمات قصار

    خداوند مهربانم

 از تو انس و الفتی را می خواهیم که میان نجات یا فتگان درگا هت و پناه آوردگان  

 حرمت بر قرارکرده ای ، آن عزت نفسی را خوا ها نیم که چون تو بی منت ببخشائیم 

 بصیرتی را آرزو داریم که تو را متواضعا نه بشناسیم و خاضعا نه ستایش کنیم .

                                                                               آمین یا رب العا لمین

زندگي را عاشقانه زندگي كن

نه هراسان.

اگر زندگي را عاشقانه زندگي كني

جاودانگي را در لحظه هاي گذرا تجربه خواهي كرد...

اگر زندگي را عاشقانه سپري كني

دلت بستر رودخانه ي تمامي شعرهاي جهان خواهد شد

لطيف خواهي شد

شفيق خواهي بود

آنگاه نه تنها خود سعادتمند خواهي زيست

بلكه وجودت براي ديگران سعادتي خواهد بود.

عشق پرنده‌ايست آزاد و رها

واژه خدا . خدا نيست . وا ژه انسان . انسان نيست

و واژه گل سرخ گل سرخ نيست  ...........................   بقیه مطلب در وبلاگ

                                                         http://kimiagoo.blogfa.com                                           

                                                        http://moraghebe.blogfa.com

  عشق - دوست داشتن

 دوست داشتن از عشق برتر است ...

  دنیا دیوارهای بلندی دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند ، نمی شود

از دیوارها بالا رفت . نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید ، اما همیشه نسیمی از

آن طرف دیوار کنجکاوی آدم رو تحریک میکنه : کاش این دیوارها پنجره داشت و

کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد . شاید هم پنجره ای هست و من  نمی بینم

.شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد .

با این دیوارها چه می شود کرد ؟ می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و

می شود اصلاٌ فراموش  کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای را برداشت و

کند وکند . شاید دریچه ای ، شاید شکافی ، شاید روزنی .

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم . حتی به قدر یک سر

سوزن ، برای رد شدن نور ، برای عبور عطر و نسیم ، برای .......

گاهی ساعت ها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم

اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنائی را آز آن طرف بشنوم . اما

هیچ وقت ، همه چیز ساکت نیست و همیشه خبری هست که صدای روشنائی را خط

خطی کند .

دیوارهای دنیا بلند است ، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار . مثل بچه ی

بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد . به امید

آن که شاید در آن خانه باز شود . گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار .

من بارها و بارها جلو پریدن  و آزاد گشتنش رو گرفته بودم بارها دیده بودم برای پرواز 

به درودیوار قفس شیشه ای تن من زده بود ، اینقدرکه از تاب و توان می افتاد و با

حسرت ، فقط زیبائی و روشنائی حیاط همسایه رو تماشا می کرد و در تب و تاب

می سوخت . دیر زمانیست که دیگر این دل ، دل نیست دیگر جلو او را نمی توانم گرفت

عاشق شده است ، عاشق همسایه . 

دیگرتاب و توانم نیست ، در هجرم وسرگردان ، باتمنای دلم راهی شدم ،حالا دیگرهر

شب وهر روزدرتمنای وصال همسایه  بی قرارم ، با دلم همدست شده ام

  همه روزدلم را پرتاپ میکنم آن طرف دیوار، حیاط همسایه ، ودر می زنم

 در می زنم ، در می زنم و می گویم (( دلم افتاده توی حیاط شما ، می شود دلم را پس

بدهید ......))

کسی جوابم را نمی دهد ، کسی در را برایم باز نمی کند . اما همیشه ، دستی ، دلم را

می اندازد این طرف دیوار . همین . ومن این بازی را دوست دارم همین که دلم پرت

می شود این طرف دیوار ، همین که .....

من این بازی را ادامه می دهم و آنقدر دلم را پرت می کنم ، آنقدر دلم را پرت می کنم

تا خسته شوند ، تا دیگر دلم را پس ندهند . تا آن در را باز کنند و بگویند : بیا خودت

دلت را بردار و برو .  آن وقت که برای برداشتن دلم وارد حیاط همسایه شدم دیگر بر

نمی گردم ، بر نمی گردم  آنجا حیاط عشق و روشنائی ونور است حیاط همسایه من

خانه خداست . 

 من این بازی را ادامه میدهم تا  .......

                                        ((از عرفان نظر آهاری البته با کمی تغییر و پوزش از نویسنده محترم ))

      اشو در موردمرگ ومردن چنین میگوید:  مردم از خود مرگ به اين دليل مي ترسند كه

    نمي توانند واقعاً تصور كنند كه براي آنان نيز رخ خواهد داد. آيا وقتي كه من از فکرمرگ  

    خودم احساس هيجان زياد مي كنم، خودم را گول مي زنم؟ چنين احساس مي كنم كه اگر

    براي آن واقعه آمادگي وجود داشته باشد،  اگر تاجاي ممكن در مورد آن آگاهي گردآوري

    شده باشد و در محيطي شعف آور و با دوستاني مهربان صورت گيرد، مرگ مي تواند

    اعجاب آورترين تجربه باشد؟ "

   خود مرگ وجود خارجي ندارد. آنچه كه واقعاً رخ مي دهد، تحول آگاهي است از يك شكل

   به شكلي ديگر، يا در نهايت و در غايت، از شكل به بي شكلي. تمام نكته در اين است كه آيا 

   شخص مي تواند آگاهانه بميرد و يا اينكه به روش متداول ،  در ناآگاهي مي ميرد. طبيعت  

  چنين مقرر ساخته كه پيش از مرگ، شخص كاملاً بيهوش شود، وارد كوما coma  شود، تا

   چيزي را نشناسد.

   اين فقط بزرگترين عمل جراحي ممكن است. اگر جراح بخواهد بخشي كوچك از بدن را 

   بردارد، بايد بيمار را بيهوش سازد، در غير اينصورت هرگونه امكاني هست كه درد چنان

   زياد باشد كه قابل تحمل نباشد. و در درد و رنج، عمل جراحي شايد موفقيت آميز نيز 

   نباشد .آنچه كه جراح ها انجام مي دهند، طبيعت هزاران سال است كه انجام داده است و

  عمل جراحي طبيعت بسيار عظيم تراست. تمام بدن را مي برد، نه تنها يك بخش از آن را، 

   طبيعت در هنگام مرگ، آگاهي را به يك شكل ديگر منتقل مي كند.

   فقط وقتي كه تقريباً به اشراق رسيده باشي ،  درست در مرز اشراق باشي ،  مي تواني

   هشيار بماني، زيرا تمام روند اشراق، آفرينش فاصله بين تو و بدنت است، بين تو و ذهنت.

   اگر آن فاصله كافي باشد، آنوقت مي تواني هشيار بماني و هرچيزي مي تواند براي بدن

   رخ بدهد ،  مي تواني آن را تماشا كني، گويي كه براي ديگري رخ مي دهد.

    آنگاه مرگ پديده اي واقعاً اعجاب آور و هيجان انگيز است، ولي نه قبل از آن. به عبارتي

    ديگر: براي زيبا مردن، فرد بايد زيبا زندگي كند. براي اينكه انسان در هيجان و سرور و 

    اعجاب بميرد، بايد زندگيش را براي شعف، هيجان و اعجاب آماده كند. مرگ فقط نقطه ي

    فراز است، نقطه ي اوج زندگيت است. مرگ مخالف با زندگي نيست،  زندگي را از بين

    نمي برد .براي همين است كه گفتم مرگ آنطور كه تصور مي شود، وجود خارجي ندارد.

    مرگ درواقع، به بدن فرصتي ديگر براي رشد مي دهد. و اگر به تمامي رشد كرده باشي،

    نيازي به فرصتي ديگر نيست، آنوقت وجود تو وارد وجود غايي مي شود. تو ديگر

    قطره اي كوچك و جدا نيستي، بلكه تمامي اقيانوس وجود هستي.

    بها گوان شری راجنیش( اشوه) کیست ؟

    اوشو مرشدی به اشراق رسیده است که با تمامی امکانات مشغول

    به کار است تا به انسانها کمک کند که از مرحله دشوار توسعه ی

    معرفت عبور کنند. 

  هرانساني با سرنوشتي مشخص به اين دنيا قدم مي گذارد ، او

وظيفه اي داردكه بايد ادا كند . پيامي كه بايد ابلاغ شود ، كاري كه بايد

             تكميل گردد ، تو تصادفاً اينجا نيستي ، بلكه به طور هدفمندي

اينجا هستي . درپس وجود تو منظوري نهفته است . كل هستي برآن است كاري را از

طريق تو به انجام برساند . خلاق باش . نگران نباش چه مي كني ، انسان كارهاي بسياري

را بايد انجام دهد اما هركاري مبتكرانه از روي شيفتگي واخلاص انجام بده ، آن گاه

كار تو عبادت مي شود.

 هرگز اشخاص را ابزار به حساب نياور ، آن ها به سهم خود مقصودهائي هستند . به آنها

به پيوند در عشق وبااحترام .

هرگز مالك آنها مشو وبرده آنها هرگز. به ايشان وابسته مشوومگذار افراد پيرامونت به

تو وابسته شوند. آن گاه كه به ديگران هيچ نيازي نداشتي ، توانائي پذيرفتن عشق را 

خواهی يافت . 

  من نیستم تا بدانم کیستم ٬ می روم تا بدانم چیستم  

هیچم انگار پوچم ٬ انگار اصل می خواهم ٬ وصل میخواهم ٬ شاید

در این راه ٬ من شوم رسوا ٬ یا شوم پیدا ٬ شاید که این ره رود به

دنیا یا که کویری تشنه از فراق آب وتا قیمامت اسیردرچنگال شنها

یا زمینی یخ بسته ولرزان ازسرما یا که بی راهه ای تا ابد به

ناکجاها ٬ هیچ کس نمیداند ٬ هیچ کس نمی فهمد عاقبت من به کجا

رفتم ٬ شاید که رفتم من تا به نزدیک خدا بالا ٬ اما من ندیدم هرگز

هیچ عشقی را بدین حد ساده وشیوا ٬ آری اصل من این بود ٬ وصل

من این بود ٬ تا ابد من با خدا تنها.      

       خداوندا                                                   

  روزگاری است که در نور زیبایت ، به زندگی خویش ادامه می دهم روزگاری است که لبخند

  را به من بخشیده ای تا بواسطه آن غمها ازسینه ام بیرون روند و پراکنده گردند ، آنگونه که

  گفته بودی.

         خداوندا 

  هجوم سایه ها ، بارها و بارها میان من و تو خواستند جدایی بیافکنند ، اما قدرت تومانع

 گردید وقدرتم را افزون نمودی.

            خداوندا

  سکوت از خاموشی خویش استفاده کرد تا مرا فریب دهد و تو آمدی و در سکوتم جای گرفتی.

                خداوندا

  عاشقت شدم وراه بسویت نهادم آنچنان که راه خویش را فراموش  نمودم.

              خداوندا

  هجوم دوباره تاریکی مرا آزارمی دهد.هجوم بی رحمانه سایه ها ، باردیگر مرا آزاردادند

  ومن خشنود گشتم ٬ زیرا راهی که بسوی تو برگزیدم حقیقت بود و بدین سبب آزار دیدم.

  صبر می کنم ای خداوند٬ صبر می کنم واین شکنجه ها را با لبخندی که توبه من

  آموختی ، پاسخ می دهم.زیرا می دانم ٬ در راه عشق باید هزاران شکنجه را تحمل نمود

  تا به معشوق رسید با تو می مانم و عهد دوستی ام را با تو محکم تر می نمایم تا آنگاه

  که اراده ات برتمامی زمین بوقوع پیوندد و نور زندگی بخشت ، ما را آرامشی ابدی دهد.

                                                                            امین  

      شادی های شما همان غم های شماست که نقابش را برداشته است.

      و جامی که خنده هایتان از آن می جوشد همان است که ازاشک هایتان

      پر شده بود.هرچه غم عمیق تروجود شما را می کاود گنجایشی فراختر

     برای شادی خواهید داشت.

    آیا آن عود که آهنگش دل شما را می نوازد همان چوبی نیست که دلش را

     با تیغ تیز تهی کرده اند؟

     وقتی شاد و خرم هستی به اعماق قلبت نگاه کن تا ببینی که این قلب

    همان است که تو راغمگین کرده بود. وهنگامی که غم بر تو چیره شود

     بازدر قلبت نگاه کن تا براستی ببینی در فراق آنچه قلبت را ازشادی پر

     کرده بود گریه می کنی و هنگامی که یکی از آن دو در کنارت نشسته

     است بیاد ار که آن دیگری  نیز در بستر تو به خواب رفته است.

                                                              (جبران خلیل جبران) 

                                            صاحبدل ابدی

دلش گرفته بود. دلش خیلی گرفته بود. اکنون را رها کرده بود و در غم دیروز دنبال معجزه ای

 برای فردا بود. دریافته بود که اگر به او نگاهی اندازد او نیز پرده از رخ کنار می زند و آنگاه

نوری می شود از انوار او. اما شرمی جانکاه قدرت هر کاری را از او سلب کرده بود.

 می ترسید، می ترسید که مبادا او نگاهی نکند. در زندان سخت و محکم ابلیس تنها و بی پناه

گرفتار شده بود. عشقه های نامهربانی از لابه لای میله های زندان سربرمی آوردند و جمع

نشین بزم مظلومیتش می شدند تا به گردش درآیند و چون زنجیری محکم دست و پایش را

ببندند و شیره جانش را ذره ذره به یغما برند تا به دل رسند و گوهر امید را به تاراج برند.

حاضر بود همه هستی اش را بدهد اما دل را از او نگیرند چون هنوز در هزار توی اعماق دلش

نور امیدی را می دید که همچون چراغی در تاریکی کویر سوسو می زد. لحظه ای آرام گرفت.

فکرش را متمرکز کرد. یادش افتاد از زمزمه های خلوت، آنجا که دریافته بود درد، بی، درمان

عشق، سوز و گدازی در بردارد عظیم٬  چرا که عشق نزد عاشق از جان بیشتر می ارزد. از

آن رو که طلب و سوز، درون مایه کمال عاشقی است بدین سبب است که بر وصال ترجیح دارد

چه آنکه در قرب و وصال بیم فراق است و بلا محک عشق راستین.

از خاطرش روزها و شب هایی عبور می کرد که با غفلت و طمع رحمت از دست داده بود.

ناگهان به یاد شانه های نحیفش افتاد که زیر بار این همه گناه خم شده بودند. دلش برای خودش

سوخت. این اولین بار بود که لحظه ای به خود، به تنهایی و غم فراق می اندیشید. اندکی بعد

فکر کرد چقدر دلش تنگ شده. برای خودش، خدا، امید.

سر بر زانو گذاشت و مونس همیشگی اش، اشک، به یاری اش شتافت.

 حراجی آغاز شده بود. اولین خریدار ابلیس بود. خنده کنان گفت: می خرم، اما مروارید نه.

مروارید به کار من نمی آید ٬ من دل می خرم. من نیز به او دل سپرده بودم اما او بر من ظلم

کرد. بهای دلم را هیچ دانست. اکنون تو هم مثل من هستی. او تو را دوست ندارد. او تو را

رها کرده. تو هم او را رها کن.

جملات ابلیس چون آواری بر سرش خراب شد. صدای گریه اش زندان سخت ابلیس را می

لرزاند. ابلیس دستپاچه شده بود به این طرف و آن طرف می رفت. دنبال راهی می گشت تا او

را آرام کند اما انگار فکرش به جایی نمی رسید. ناگهان آوایی آرام و مهربان گفت: 

(( چه کسی دریای مرا بیرون انداخته است همچنان که خاشاک از دریا به گوشه ای افتند؟

که بود که مروارید حراج می کرد؟ من خریدارم. من مروارید می خرم. مرواریدهایی که در

 صدف جان با گوهر عشق در گنجینه دل پرورش یافته .)) 

آوا را که شنید احساس کرد نوایی آشناست از یاری مهربان. سر از زانو برداشت. زنجیر

عشقه ها از دست و پایش شکسته بودند. میله های زندان گسسته بود. اطراف را نگریست،

ابلیس نبود. انگار از ازل هم نبود. او رفته بود. لحظه ای بعد همان نوای ملکوتی

گفت: (( چقدر دلم برایت تنگ شده بود. مدتهاست منتظرت هستم تا بیایی. منتظرت هستم تا

زندان خود ساخته ات را بشکنی و بیایی. تا معجزه ای را که می خواستی به تو هدیه کنم. مگر

نمی دانی که احوال عاشق را هم عاشق داند. اگر تو از منی یا من از تو ام، درآ در این دریا٬

 به دلت هجرت کن، هدیه را آنجا گذاشته ام . ))

نفس عمیقی کشید. چشمانش را بست. دستش را که روی قلبش گذاشت دید خدا برای همیشه 

 دردلش منزل گزیده، برای همیشه ...

  باران تو را به فردا می خواند ٬  او نیز خوب می داند تو به فردا می نگری باران در گوشت زمزمه می کند که آرام و بی صدا از شب بگذری . وبه فردا۰۰۰  او خوب میداند که تو سکوت شب را نخواهی شکست . تو به فردا مینگری  باران تو را می خواند که به رقص شعله های آتش بنگری و با او هم نوا بشی شعله نهان تو را از تو بهتر می داند٬ آواز باران تو را به فرداهای بعد می خواند  او می داند که تو جز به فردا نمی نگری .

با باران بخوان ٬ بخوان آواز باران را ٬ آواز زندگی را ٬ آوایی که هرگز در من و تو خاموش نخواهد شد . بخوان آواز بودن ٬ آواز زندگی ٬ راز جاودانگی را

آواز باران را ۰۰۰۰۰

           راز هستی در پيام هستی بخش       

    من کیستم ؟!   عشقی در حال تبلور و یا نامه ای در حال نگارش ؟

    بسیاری از ما ممکن است تا کنون فرصت نکرده باشیم با خود خلوت کنیم

    و یا تا به امروز فراغتی دست نداده تا به درون خود سفر کرده و به

    زندگی گذشته و آینده خویش بیندیشیم !

    من کیستم؟! پرنده ای که با تمام وجودش وقف پرواز است و جهان با

    تمام ابهتش ٬ مبهوت این پرواز ؟!

    من کیستم ؟!  آیا قطره ای هستم که جایگاهش اقیانوس بزرگی است

    بنام حیات و اگر این قطره نا چیز به ریشه درخت حیات نرسد ٬ این درخت

    تنومند خشک خواهد شد ؟! و من موجودیتم را از دست خواهم داد؟!

    گاهی در درون ما باران میبارد٬چه خوب است که غمهاوتشویش های

    درونمان را زیر این باران بگذاریم تا شسته و پاک شوند !

    بی شک زندگی با ما بیگانه نیست  ٬  دوست است و با عشقی که بی

    دریغ نثارمان میکند و کلید واژه های خوشبختی را در برگهائی به لطا فت

    شکوفه های بهاری بما ارزانی میدارد و در اعماق وجودمان سرود امید و

    شادی سر میدهد ٬ ارج نهیم و قدر بدانیم ٬ واین میسر نخواهد شد مگر

    اینکه با لذت به آوازش گوش دهیم !

 همان گونه كه پرتو نور با گذشتن از منشور ، رنگين كمان نور را به ما نشان مي دهد ، پولس نيز عشق را از منشور شعورش مي گذراند و به عناصر تشكيل دهنده اش تجزيه مي كند و رنگين كمان عشق را به ما نشان مي دهد ، همين چيز هاي كوچك، فضايل ساده اند كه عطيه ي برتر را تشكيل مي دهند .

 عشق از نه عنصر اصلي تشكيل شده است   : 

بردباري        :   عشق بردبار است

مهرباني        :  مهربان است
سخاوت        :  عشق در آتش حسد نمي سوزد 
فروتني        :  غرور ندارد
ظرافت         : عشق اطوار ناپسنديده ندارد
تسليم         :  نفع خود را خواهان نيست

تسامح         : خشم نمي گيرد

معصوميت    :  سوء ظن ندارد

 صداقت       : از ناراستي شاد نمي شود ، اما با راستي به شعف مي آيد

بردباري . مهرباني . سخاوت . فروتني . رفتارنيك . تسليم . تسامح . معصوميت . صميميت  اين ها عطيه ي برتر را تشكيل مي دهند ، در روح انساني اند كه مي خواهد در جهان ، حاضر و در كنار خداوند باشد . تمامي اين خصوصيات با ما مرتبط است . با زندگي روزمره ي ما ، با امروز و با فردا ، با ابديت جايي كه عشق باشد ، انسان هست ، وخدا هست

كسي كه در عشق شادي مي يابد ، در انسان شادي مي يابد و در خداوند شادي مي يابد خدا عشق است  پس عشق بورزيد .

عشق مي ورزيم ، چرا كه او نخست به ما عشق ورزيد از آن جا كه او نخست به ما عشق ورزيد ، تاثير نتيجه  اين است كه  ما همه تجلي عشق او هستيم به او ، به خودمان ، به همه عشق بورزيم اين گونه است که  قلب ما اندك اندك دگرگون مي شود . در عشق او غرق شوید در مي يابيد كه چگونه عشق بورزيد ، آن گاه كه طفل بودم ، همچون طفلي سخن مي گفتم و احساسم كودكانه بود . آن گاه كه مرد شدم ، كار هاي كودكانه را ترك گفتم .چرا ؟ كه اكنون در آينه مي بينم ، معماوار ، و در آن هنگام چهره به چهره مي بينيم اش اكنون دانشي جزيي دارم ، و در آن هنگام خواهم شناخت ، همان گونه كه شناخته شده ام 
اينك اما ، سه چيز مي ماند:   ايمان ، اميد ، وعشق اما برترين آنها ،

عشـــــــق است یعنی عطیه برتر

افکار و اندیشه هایتان به معنای واقعی منبع و منشا

 یکایک رویدادهای زندگی شما به شمار می روند

و از طریق افکار و اندیشه هاست که روابط خویش را تعیین می کنید.

شما نمی توانید به ماورای مردمک چشم انسان ها نفوذ کنید

و خود را جای آن ها قرا دهید، فقط با افکار آن ها می توانید آنان را طبقه بندی کنید.

توانایی تسلط بر خویشتن

در تمامی اوقات برای تعیین حالت های مربوط به ضعف یا قدرت و دگرگون ساختن

همه اندیشه هایی که شما را تضعیف می کنند، نشانه خرد و فرزانگی است.

نیرو بخش ترین افکاری که می توانید داشته باشید

آرامش، شادی، عشق، پذیرش و اشتیاق است.

این افکار هیچ گونه نیروی مخالفی به وجود نمی آورند

بلکه با چنین اندیشه هایی، جهان را آن گونه که هست می پذیرید.

برداشت شما از واقعیت، ساخته و پرداخته فکر و ذهن شماست

بنابراین بیاموزید که ذهن تان را دوستدار خود کنید.

اغلب مردم تقریبا به همان اندازه شاد هستند که انتظارش دارند.

هنر شاد بودن مستلزم توانایی، خندیدن به مشکلات،

 در کوتاه ترین زمان ممکن،پس از وقوع آن هاست.

یکی از بزرگترین مسوولیت های ما، در مقابل دیگران آن است که از زندگی لذت ببریم

زیرا با شاد بودن احساس بهتر و کارایی بهتر خواهیم داشت

و دیگران نیز از مصاحبت ما احساس رضایت و خرسندی خواهندکرد.

آنهایی که همواره با مردم و در بین مردم هستند هیچ وقت احساس افسردگی و غربت نمی کنند

زیرا به راحتی می توانند با انسان ها راحت،صمیمی و همدل با شند.